Człowiek, dopóty nie dba o groby, dopóki nie złoży w nich cząstki samego siebie

     Jeśli pocałunek byłby kroplą deszczu, wysłałabym Ci deszcz. Jeśli przytulenie byłoby sekundą, wysłałabym Ci godzinę, i jeśli miłość byłaby człowiekiem, wysłałabym Ci siebie...

                                                     

Pół roku minęło,

sześć, potwornie długich miesięcy..

Czy naprawdę będzie więcej?

Drżę na myśl, że kiedyś

będę musiała powiedzieć, 

pomyśleć, że mój syn nie żyje

już rok, dwa, pięć lat...

Czy to naprawdę nastąpi?

Kim ja wtedy będę?

I czy w ogóle powinnam być?

 

Wciąż strumieniem płyną łzy 

Gdzieś przepadło słowo  My

Ciebie nie ma, mnie jest pół

 Bóg to zrobił, jak On mógł?

                           






 " Dałem cl żywot mój - to nie wiele!                   
Żywotów takich tysiąc dziś przepada;
Dałem ci miłość mą, o aniele!
Lecz cóż z miłości, co jak łez kaskada
Kołysze ucho twe w takt i pieści,
A w strofie życia piorunów nie mieści?...

Mamże jak Narcyz stać, wdzięczny sobie,
I roznamiętniać się odbitym cieniem?
Grobu niesławę czcić na twym grobie,
Schlebiać ci tylko łzami i cierpieniem,
I gdy ci mieczów brak, nieść ci róże,
Co na Cezarów więdnieją purpurze?"